Ik ben er helemaal blij mee hoor. Omdat mijn blognaam Lulu Mae is (afgeleid van Lula Mae) vond ik dat ik weer iets met het thema moest doen. Er zijn een heleboel mensen die de verwijzing niet begrijpen en daar sta ik versteld van.. want je leven is gewoon niet compleet zonder Breakfast at Tiffany’s. En zeker weten heeft iedereen het liedje Moonriver toch weleens ergens gehoord? Toch?! Dat mensen dood zijn, betekent niet dat we ze niet meer kunnen waarderen. Kijk maar naar van Gogh.. nea flauw.

Uni zit erop voor wat betreft de schriftelijke tentamens. Nu is het wachten op de docenten om ons harde werk na te kijken en mij hopelijk nog dit jaar een diploma te bezorgen. Vandaag ben ik met Mr Morley door Eindhoven gaan wandelen.. we hebben een film gezien, Angels & Demons (echt.niks.voor.mij. The Da Vinci Code vond ik helemaal geweldig en deze film ook wel.. maar ik kon niet alles verteren *crybaby*) en lekker in het zonnetje gezeten, we hebben de Kleine Berg uitgecheckt, wat een behoorlijk eind lopen voor nop bleek te zijn. Ik kan daar niet zo goed tegen, vooral niet als het warm is, werd vervelend en lanceerde daardoor de ene slappe grap na de andere. Gelukkig heeft Mr Morley waar het op mij aankomt een ongelooflijk groot geduldspan, zelfs in de hitte, dus ik kon me naar hartelust laten gaan.

Maar dat is niet waar ik het echt over wilde hebben. Ik wilde het hebben over prima donna’s. Ik had er een paar op de middelbare school.. en ze waren mooi. Zelf ben ik er een tijdje mee omgegaan toen Bon (mijn beste vriendin) en ik ieder in een andere klas werden geplaatst en zo kon ik leren over zestienjarige sprietmagere meisjes die hun buik inhouden, elkaar verdenken van anorexia en roddelen. Niet zomaar roddelen, ik roddel ook hoor.. maar Roddelen. Gemeen. Over elkaar. Over elkaars uiterlijk notabene. Ik dacht altijd dat er een soort regel was in het vriendinnenhandboek dat je tenminste tegen je vriendinnen zegt wat je dwarszit. In hun gezicht. Die regel gold daar niet. En toen Bon blij voor me was dat ik nieuwe ‘vriendinnen’ gevonden had en ze dus voor mij erbij kwam staan deden ze heel gemeen tegen haar. Toen heb ik er een punt achtergezet en zijn we lekker met ons tweetjes weggegaan. En toen stúúrden ze dus twee meisjes die kwamen vragen waarom we er niet meer bijkwamen. Erg raar wereldje. Maar wat ik hiermee duidelijk wil maken is dat het nogal oppervlakkig was allemaal. Er goed uitzien, de juiste dingen zeggen, de juiste uitstraling hebben. Zelf was en ben ik daar nog steeds heel snel klaar mee. Ik heb weinig geduld voor make-up en ik kan wel (noodgedwongen dankzij mijn lengte.. of liever; het gebrek eraan) uitstekend op hoge hakken lopen, maar pak meestal toch mijn allstars omdat ik niet kan inzien hoe iemand graag een hele dag op die dingen rond zou willen strompelen terwijl het zoveel comfortabeler kan. Verder interesseert het me geen biet wat voor vrienden de jongen die ik leuk vind heeft, noch wat een wildvreemde zou kunnen denken als hij ons samen ziet, of dat zijn kledingkast geheel in beslag genomen wordt door Tommy en Ralph. Kortom; niet erg Prima Donna en daar ben ik ook helemaal gelukkig mee. Maar ik moet toegeven: vandaag had ik me helemaal op het warme weer gekleed (lees: wijde broek, wit spaghettitopje, haren uit mijn gezicht in een strakke knot gedraaid en slippers) en dan is het toch wat minder dat ik zo’n Prima Donna na 3 jaar weer tegenkom in de trein die gekleed is in een strakke spijkerbroek met hoge hakken, strak topje met bijpassende kettingen en armbanden en de lange haren helemaal los en stralend met een ontspannen wittetandensmile alsof de hitte totáál geen vat op haar heeft. Vooral niet omdat de PD-commissie indertijd ook al niet erg te spreken was over mijn kledingcombinaties.  

Liefs!

Ik kan me wel zo mooi voorhouden dat ik nu ‘normaal’ ben. En dat het zeker een band schept om met anderen mee te praten over de herkansingen.. maar eigenlijk is het gewoon veel beter om vroeg vakantie te hebben. Maar goed, nog een paar dagen. Het probleem is alleen dat mijn lichaam het concept herkansingen niet herkend.. en dat ik dus steeds ga winkelen. Vandaag ben ik (alweer) naar de stad geweest en heb ik twee uiterst onvolwassen truitjes gekocht en nieuwe nagellak voor de SOG-momenten (ja joh, ga die ook nog even lekker stimuleren). Én ik ben dansend door de Slegte heengegaan, want ik heb boeken voor 6 euro totaal bemachtigd- The Scarlet Letter(eindelijk eindelijk kom ik erachter wat er zo bijzonder is aan dat boek), Father Brown en 4 verhalen van Truman Capote. Ze moeten helaas nog even wachten, want ik moet nog twee andere boeken uitlezen die ik cadeau gekregen heb van Suus en Mich: Memoires van een keizerin en De wandelaar. Van allebei had ik nog nooit gehoord, maar sinds ik Memoires van een keizerin lees, kom ik overal artikelen tegen over Farah Diba en haar overleden man. Zelfs in de Weekend! Het zal ongetwijfeld ook wel komen door de onrustige politieke toestand in Iran, maar de timing van het boek is in ieder geval perfect.

Ik ben er ook achter wie mijn mysterieuze beller is geweest.. de kankerbestrijding. Er zal vast wel een fout in hun communicatie hebben gezeten; dat verklaart waarom ik zo vaak en op de meest idiote tijdstippen werd gebeld zonder dat ik iemand aan de lijn kreeg. Vandaag was het weer even moeizaam; ik kreeg eerst een minuut lang pianomuziek! Maar ik was vastberaden, want het gebel moest nu maar eens afgelopen zijn; dus ik bleef koppig aan de lijn hangen. Toen uiteindelijk bleek dat het inderdaad de kankerbestrijding was ben ik ontzettend bot geweest en heb ik ze gevraagd om mijn nummer uit hun database te halen. Natuurlijk vind ik het vreselijk voor de mensen die kanker hebben, maar ik laat me niet lastigvallen door een incompetent systeem. Dan doe ik liever iets op eigen initiatief.

Liefs!