Over een uurtje moet ik alweer naar de uni fietsen voor het eerste college van het schooljaar. Ondernemings- en insolventierecht. Meteen een zwaar vak lijkt me. Weten jullie nog de leraar van mijn vak goederenrecht vorig jaar? Hij is een goede leraar, de hele sectie goederenrecht zit vol met goede leraren. Maar ze hebben ook hoge verwachtingen. Niet eens 25% heeft het tentamen goederenrecht de eerste keer gehaald. Twee van die leraren geven ondernemings- en insolventierecht ook, dus ik maak mijn borst vast nat. Vooral omdat er ook groepswerk bij komt kijken, iets wat ik behalve bij de spelletjes tijdens de introdagen, nog nooit heb hoeven doen bij de uni. Dus ik heb geen idee van wat ik kan verwachten.

Mr Morley en ik hebben ons jubileum toch nog gevierd tijdens de zomerdag afgelopen zaterdag. Liepen we daar met een hartvormige heliumballon van de Hartstichting en een blauwe ballon van de politie :P. I was like four years old.  8D. Zondag hebben de lieve ouders van Mr Morley me afgezet voor het huis van Liz omdat ze haar verjaardag vierde en dat was dan mijn weekend.

Had ik al verteld dat in mijn huis grote veranderingen zijn? Er zijn drie huisgenootjes weg. Twee omdat ze met hun vriend gaan samenwonen en eentje omdat ze een baan in Amsterdam heeft gekregen. Nu hebben we twee eerstejaars (personeelswetenschappen en psychologie) en een dokter erbij. Ben benieuwd of ze zich goed aan het poetsrooster zullen houden :P.

Liefs!

I’m gonna make you love me
I’m gonna dry your tears
And we’re gonna stay together
For a million years
(The Jayhawks)

Gisteren was ons anderhalfjarige jubileum! Maar we zijn het allebei strak vergeten door het weer samen terug in Tilburg zijn, het shoppen in Dordrecht, het kopen van bloemen voor zijn moeder in Zwijndrecht en de leuke dag/avond samen met zijn superleuke ouders en broertje en zusje en nintendo gamecube. Het was een heel goed jubileum, alleen jammer dat we er niet echt bij stilstonden dat we het aan het vieren waren 8).

Lief, het is allemaal heerlijk geweest met jou. Op naar de volgende achttien maanden!  <3

Liefs!

En de winnaar van het spelletje is Jenny ^^ Het was inderdaad een Rubiks Cube. Die twee zitten er nog mee te pielen. En aangezien mijn broertjes middelbare school deze week weer is begonnen (en die van mij niet 8D) heb ik de kubus even uit zijn kamer gesneakt, een tutorial erbij gepakt en hem binnen tien minuten opgelost. Valsgespeeld: ja. Maar de tijd was wel erg respectabel :P.

——————————————————————————————————————————

Maandag ging ik op pad in Rotterdam met Mr Morley om een cadeautje voor Liz te kopen.

Ik kwam thuis met:
- Een nieuwe winterjas
- Een broodtrommel (heel hip, bij de Expo was hij 12.95 maar ze hadden niet de kleur die ik wilde hebben [roze] maar toen liepen we langs een andere winkel en toen stonden ze daar, voor 9.95) Ik moet hem wel uit de buurt van mijn broertje houden, want hij heeft eerder zo’n broodtrommel van een meisje op de grond gegooid omdat ze hem aan het pesten was en toen ging dat ding stuk. Ik vind 9.95 wel een beetje veel om zomaar op de grond te smijten. Wat is mijn broertje toch aso soms hè
- Een cd! En dit is groot nieuws, want dit is de eerste cd die ik gekocht heb sinds eeh 10 jaar geleden ongeveer. Ik weet, mensen zoals ik maken de fantastische muziekindustrie kapot. Maar ik wist niet dat je er zo’n kick van kan krijgen om in een cd winkel te staan. Mr Morley had me meegenomen naar de Velvet (geweldig! Ik ga voortaan nergens anders meer mijn cd’s halen). En ik heb gescoord: XTC drums and wires. XTC is een band die niet erg bekend zal zijn.. misschien voor de fans uit de Gilmore Girls; ze hebben een paar liedjes van hun gebruikt. De band is in 2006 uit elkaar gegaan en mijn album is uit 1979. Om jullie maar een idee te geven ^^

Morgen ga ik met Mr Morley naar Dordrecht om een cadeau voor Liz te kopen.

Liefs!

Behalve de ene verjaardag na de andere en een dildofeestje bestaat mijn leven uit een heftige verslaving aan de Gilmore Girls seizoen 1-4 (ik word trouwens helemaal GEK van de dvd-speler) en boodschappenlijstjes voor wat ik mee naar de uni mee moet nemen/kopen en bestellen. Erg saai. Hoogtepuntje van alles was wel het bowlen met de meisjes afgelopen weekend. Want daarna bleven Mr Morley en ik bij elkaar slapen. Voor de allereerste keer, heel spannend. En heel leuk 8D.

Mijn broertje heeft dinsdag zijn elektrische gitaar gekregen. “Kunnen jullie een duet doen,” zei die bijdehante verkoper in de winkel. Muhaha… ik begin altijd vol goede moed en na vijf minuten beginnen mijn vingers pijn te doen van het duwen en zijn ze altijd net te kort om de grepen te vatten. Ze komen wel bij de grepen, maar dan duwen te tegelijk ook op andere snaren zodat die vals klinken of ik kan niet hard genoeg duwen zodat het geheel nog vals klinkt. Op een elektrische gitaar is het veel makkelijker spelen, maar dat ding is wel een stuk zwaarder dan de akkoestische, wat mijn broertje pijnlijk ondervonden had toen ik hem per ongeluk tegen zijn kanus mepte.

Over grappige verkopers gesproken… gisteren stond ik met Bon in de Hiwinkel te kijken naar een update van mijn abonnement. Daar kreeg ik te horen dat ik een hele aardige korting had opgebouwd en daardoor ieder toestel kon kiezen wat ik maar wilde. Dus ik vroeg waar de hoogte van de korting vanaf hing. En hij: “Nou, belgedrag en ehm..“

Ik: “O, hoevaak je met je telefoon bezig bent dus.“

En nu klonk dat inderdaad ietwat fout en daarom ietwat grappig. Maar de lachstuip van wel vijf minuten lang die daarop volgde was misschien toch ietwat overdreven…?

Liefs!

ps: Spelletje= Ik heb een kadootje voor mijn broertje en Mr Morley gekocht. Mijn broertje heeft hem al gekregen, maar Mr Morley nog niet tot maandag. Twee hints: 1.The pursuit of Happyness en 2.Kinderen van 3 hebben er totaal geen problemen mee, maar heel wat volwassenen en adolescenten (ikke!!) worden er helemaal gek van. Wie het raadt krijgt zo’n ding thuisgestuurd ;).

Op het moment zijn mijn nagels knalblauw.
Ik heb ook een knalroze potje.

Wat ik van het nagellakken heb geleerd: Nagellakken is niets iets wat je gewoon ‘eventjes‘ doet. Het is een Klus met een hoofdletter ‘K‘. Ik heb ook wel ergens een speedy-pakket, met zacht parelmoer, die alleen een mooie glans achterlaat. Daarbij maakt het niet zoveel uit dat je een randje vergeet of maar 1 laagje hebt gedaan. Maar doe eens zo’n felle kleur, zoals zwart of rood of blauw. Effort effort effort! Geen enkel stuk mag gemist worden. Twee lagen zijn soms niet eens voldoende, dan worden het er drie. Minimaal een uur moet er voor uitgetrokken worden en dan heb je vaak nog kans dat het goedje niet helemaal droog is. Misschien overdrijf ik, maar met vlagen heb ik echt een hekel aan nagellakken :P. Al maakt zo’n geinig kleurtje het meeste dan weer helemaal goed. En voor Moontjes White Trash Party had ik het natuurlijk helemaal over. Want het was gááf!

Ik was gisteren weer gaan sporten, de eerste keer weer nadat ik terug was van China. Lekker, dacht ik. Maar nu blijkt dus dat ze alle toestellen vervangen hebben voor nieuwe. Het ziet er luxe uit en de loopbanden zijn helemaal te gek nu. Maar voor de rest heb ik maar een beetje doelloos rondgedwaald omdat ik niks herkende en niks kon vinden. Stoem hoor. Vandaag poging twee ;).

Liefs!

Nog 2 uur! En sorry voor de afstand, maar dichterbij mochten we niet komen ivm de beveiliging enzo

Iedereen kent ze wel, die broodje-aap verhalen. De mythes en dingen waaraan je twijfelt of ze wel echt gebeurd zijn. Per toeval heb ik er ook eentje ontdekt! En als je hem al eens eerder hebt gehoord, aarzel dan niet om dat te melden ;).

Van mijn vriendin hoorde ik dat een vriendin van haar vriendin (ligt trouwens nog wel redelijk dichtbij hè) voor de eerste keer ging babysitten bij een gezinnetje. Toen ze de kinderen op bed ging leggen, zag ze iets staan in de slaapkamer van de ouders. Ze knipte het licht aan en zag.. een clown. Geschokt over de slechte smaak van de mensen en geschrokken deed ze snel het licht weer uit en liep naar beneden om de kinderen wat water te halen. Toen ze voor de tweede keer langs de master-bedroom moest lopen liep ze resoluut naar binnen, pakte het bedsprei en gooide dat over de clown heen. Licht uit en deur dicht.
Vervolgens zat ze beneden televisie te kijken toen de vader belde. Of alles goed was. Ja hoor, alles was goed, maar toch kon ze het niet nalaten een grapje te maken over de slechte smaak van haar werkgevers. Wat doet de clown in hun slaapkamer.
Lange stilte.
“Wij hebben helemaal geen clown op onze slaapkamer.”
“Nou, ik heb niet goed gekeken natuurlijk, maar het leek op een clown.”
Lange stilte.
“Weet je wat je doet? Je gaat naar boven, pakt de kinderen, loopt met ze naar buiten en belt de politie.”
Rap naar boven gerend, de kinderen gepakt en de politie gebeld. Toen ze kwamen stond de clown er nog steeds onder het bedsprei. En.. bleek het een ontsnapte TBS’er te zijn! Einde.

Het is niet zo’n goed verhaal. En afgezien van het ontzettend bizarre randje (waarom zou iemand zich schminken als clown en als soort van levend standbeeld in iemands slaapkamer gaan staan?) klonk het toch wel een beetje geloofwaardig. Totdat ik het aan Mr Morley vertelde. Hij had het verhaal al eens ergens anders gehoord. Met andere hoofdrolspelers natuurlijk. Zo komen verhalen in de wereld.

Liefs!

ps: paars is het nieuwe zwart, voor wie het nog niet doorhad!

De nieuwe Coca Cola Light commercial

>> Yeaahh Girlll powerr!! <<

Gisteren heb ik de enorme vergissing gemaakt Mr Morley mee te nemen naar Mama Mia
Hij komt er wel overheen
Ik vergoed zijn therapie 

Afgezien van het feit dat ik voortaan ga schrikken iedere keer wanneer ik Pierce Brosman tijdens een film langer dan twee seconden in dezelfde houding zie staan “O nee, zou hij gaan zingen? Zou het?” vond ik het een hele schattige melige film. Maar neem wel je moeder of vriendin mee.

Alle vriendinnetjes zijn weer terug van vakantie! Dus dat wordt weer lachen gieren brullen en héél veel geld uitgeven. Nu het weer nog.
Liefs!

De Muur 1997: Het regent pijpestelen en je kan echt geen aap zien. Iedereen draagt poncho’s en mijn moeder rent hysterisch rond met de camera op zoek naar een klein beetje zichtbare natuur. Uiteindelijk moet ze wel met de witte vlag zwaaien en besluit ze maar een foto van ons te maken. Op de gok kiekt ze een man met twee kindjes die alle drie een poncho aanhebben in de hoop dat wij het zijn. Volgens mij heeft ze wel het juiste gezin te pakken gehad.

Onderstaand: de muur 2008. Het is hondervijfendertig graden. De zon schijnt op volle sterkte en we moeten onszelf puffend en hijgend naar boven slepen. Mijn vader houdt het na de eerste toren al wel voor gezien. Ik ga door tot de tweede en besluit dan mijn inmiddels heet geworden water op te drinken. Mijn moeder gaat dapper door, maar komt niet verder dan halverwege tussen de tweede en derde toren. Mijn broertje is de enige die de top haalt. De zevende toren ofzo. Diehard.

Van links naar rechts: 1. De muur omhoog. Als het niet regent zie je tenminste nog waar je heen gaat lopen. 2. Kijk die lucht eens! 3. De muur weer en ik en mijn moeder. Dolgelukkig met het weer. Wat is de muur toch mooi! Daar was 11 jaar geleden niks van te zien.

En natuurlijk heb ik nog meer foto’s van China, maar ik laat ze in stukjes zien in plaats van 100 in 1post te duwen. Zo kan ik er nog een verhaaltje bij vertellen ^^ en dwing ik jullie om ze echt te zien. Want anders krijg je wat Lorelai zo mooi kan verwoorden: “You give people this big pile of pictures that you’re so proud of and then they’re just flipping through them superfast without really seeing them or giving you a chance to narrate.” Dus vandaar ^^.
————————————————————————————————————————–
Ik heb weer wat beleefd met de artistieke en vermakelijke onderdelen in de wereld.

Tegenvaller:
MGMT-Time to pretend. Hij staat op de soundtrack van 21:Las Vegas (goeie film) en ik vond het nummer wel leuk. Catchy melodie. Totdat ik de songtekst erbij ging pakken. Het gaat gewoon over drugsgebruik. “This is our decision to live fast and die young” en de klapper “We’ll choke on our vomit and that will be the end” in combinatie met de clip die gewoon 1 grote trip is. Leidt tot: nee. Doe toch even normaal.

Meevallers:
The verve - The drugs don’t work. Heel veel aapjes denken dat het gaat over het verlies van een verslaafde dierbare. Het gaat eigenlijk over het verlies van een zieke dierbare wanneer zijn lichaam niet meer reageert op de medicijnen. Het is heel mooi, mocht je het nog niet gehoord hebben.

Supernatural. De serie op net 5, met Jared Padalecki (Dean uit GG). Baah wat is die eng! Ik heb nog nooit eerder hoeven gillen van een serie, tot gisteren. En ik had Bon op schoot. Maar dat is niks bijzonders, want die vliegt bij alles op wat ook maar een beetje in de richting komt van creepy.

We hebben gisteren ook Meet Dave gezien. En ik dacht dat Dwayne Johnson (the Rock) erin mee zou spelen, dus ik maar kijken wanneer komt hij wanneer komt hij. Kwam hij niet… Zocht ik het net op, blijkt hij in Get Smart te spelen, die andere komedie -.-’ Maar de film was zonder hem ook wel leuk genoeg hoor 8). 

Nu ga ik weer verder stressen voor school, ze hebben er vantevoren niet bijgezegd dat ‘zelfstudie’ ook veel ‘zelfregelen’ inhoudt. Ik ga wel een cursus chinees doen samen met Mr Morley, het tweede semester pas, omdat ik in het eerste al teveel vakken heb gekozen en het past niet meer -.-’ Wat ben ik toch leergierig :P.

Liefs!

Ik ben weer terug! Terug in dat land met de mooie bloemen. Terug in dat land met schoon water waar ik weer ongestoord het volkslied mee kan gorgelen. Terug in het land waar de liefste woont. Maar ook terug in dat kikkerland met regen regen regen. Terug in het land waarin je in de zomer nog een lange broek aantrekt. Terug in het land dat je in één dag helemaal kan doorkruisen. En weg uit China. Weg van al die mooie plaatsen. Weg van dat mooie weer. Weg van de schitterende natuur. Weg van die fantastische familie. Weg van mijn nichtje die de hele soundtrack van 21:Las Vegas gedownload heeft en Breakfast at Tiffany’s niet alleen heeft gezien, maar hem net zo geweldig vindt als ik doe. Eén kant van mij wil onmiddelijk weer rechtsomkeert maken. Maar de andere kant vindt het toch ook wel heel leuk hier en heeft weer zin in twee nieuwe semesters op de universiteit. Want in Nederland heb je tenminste wel een goede kans op een goede baan.

Het was wel heel ontnuchterend op de vlucht terug naar Amsterdam. Om weer allemaal blanke mensen te zien. De roes zakte ietwat in en ik voelde het geleidelijk door mijn vingers glippen. In de vervolgens 3 uur durende treinreis terug naar huis heb ik maar meteen een Metro gepakt, mezelf terug het ritme insleurend. Het prime time nieuws, zoals het onderzoek naar de oud-president en de dood van Randy Pausch had ik al bij de familie meegekregen op het journaal. Ook CNN op de vliegvelden was erg nuttig (die zender komt soms met zulk apart nieuws aanzetten). Wel ben ik erg geschrokken van de vier verongelukte mensen op Mont Dolent. Echt verschrikkelijk. Inmiddels zijn ze volgens mij eergisteren begraven? Hoe dan ook, wat een nachtmerrie moet dat zijn. Mijn gedachten en medeleven gaan uit naar haar. En hun.   

Liefs!

Ik kan eigenlijk niet aan de kusjes van Mr Morley denken zonder te grinniken als die kat uit Alice in Wonderland. They’re just that good [A].. En nu moet ik zijn kusjes 3 weken missen.. zolang zijn we nog nooit van elkaar gescheiden geweest (eigenlijk zijn we toch nog best verwend in onze liefde haha). Ik heb hem vannacht gebeld toen ik terugkwam van het uitgaan en hij op het punt stond om wakker te worden en de auto in te gaan. Nu is hij dan vannacht vertrokken naar Frankrijk en ik..

ga toch écht naar China! 8D. Volgens traditionele gebruiken kan ik niet eens mijn blogberichtje aftypen zonder dat mijn moeder constant klagend binnenkomt over mijn ‘te zware tas’ (hij is helemaal niet te zwaar, want het maximumgewicht in het vliegtuig is 20kg en dat ga ik nooit halen, tenzij ik nog snel ergens een mooi aambeeld kan vinden) en zo knallende discussies weet uit te lokken.

“En je neemt geen 4 knuffels mee!”
“Jawel!”
“Nee, doe niet zo belachelijk!”
“Ze gaan mee en daarmee uit. Ga je eigen tas inpakken.”
“En jij gaat je tas opnieuw inpakken.”
“Ik ga mijn tas opnieuw inpakken als je ophoudt met zeuren.“

Maar morgen staan we toch mooi op Schiphol! Ik, mijn broertje, mijn moeder, mijn vader en mijn 4 lieve knuffeltjes. Jahoe! En laten we hopen dat de vakantie niet meer tot een slippende vroegtijdige halt komt zoals vorig jaar ;).

Liefs!