From Worthingteens

Ik heb mijn laatste tentamen niet gehaald. GRRR — Dat was dat tentamen dat de dag na mijn verjaardag was.. en dat tentamen dat ik moest leren toen het honderdduizend graden buiten was. Maar ik had een 4.5! Ik heb nog nooit een 4.5 op de uni gehad. Pfeh. En ik háát herkansingen. Ik weet niet waarom, ik ken mensen die herkansingen aanbidden, die soms het origineel niet eens maken “omdat ik wel bij de herkansing ga kijken”.. maar ik haat herkansingen met een passie. Het idee dat je weer de hele rataplan opnieuw door moet spitten. (Vooral als je relatief weinig affiniteit met het vak hebt) — En het is zo ondankbaar. Kreeg ik vorige week nog te horen dat ik de beste was van alle omzetbelastingwerken (met een 8.5 voor de paper en een 9 voor de presentatie was ik wel blij), dan kan ik nog zo blij zijn. En op mijn werk kunnen ze nog zo blij zijn (want als het goed is, is dit het vakgebied wat ik later fulltime ga doen). Maar ik hoef omzetbelasting niet eens te halen om mijn diploma te krijgen. Ik moet een stom, verplicht vak zoals Belastingheffing Particulieren B halen om mijn diploma te krijgen. En dat is me niet gelukt. En ik baal. Want ik vind belastingheffing voor particulieren wel interessant hoor, daar niet van. Maar het werd zo lame gegeven en bleeh. En ik wou dat ik mezelf er tijdens het leren aan had herinnerd hoe erg ik baal van herkansingen. Maar zelfs dat heb ik niet gedaan. Bleeeeh.

Wat betreft de thuissituatie: Mijn ouders gaan toch niet uit elkaar, voorlopig. Ze gaan de scheiding stop zetten en eerst kijken of ze nog aan het huwelijk kunnen werken. Er is thuis wel weer van alles gebeurd en ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat ik neergestort ben. Correctie: ik zóu zijn neergestort als ik niet zulke lieve vrienden zou hebben. Ik heb mezelf altijd wijsgemaakt dat ik veel ‘kennissen’ heb en een paar ‘echte goede vrienden’. Maar als ik zie hoe iedereen om me heen samenwerkt om een groot front op te zetten tegen mijn verdriet en frustraties om die op de vlucht te jagen, moet ik wel concluderen dat iedereen die ik ken een goede vriend van mij is. Ze zeggen ook wel eens dat je in zulke tijden ontdekt wie je echte vrienden zijn. Ik heb dat gelukkig gedaan. En ik kan gelukkig zeggen dat ik heel veel echte vrienden heb. Misschien is dit wel heel sentimenteel, maar ik ben gewoon heel dankbaar. Dankbaar dat ik mensen heb die mij fantastisch helpen en sterk houden wanneer mijn ouders het eigenlijk laten afweten.

En nu rest me niks dan als een gek te studeren.. wederom.

Liefs!

9 Reacties »

Mijn verjaardag vieren, een beetje in een semi-dip zitten omdat colleges er voor mij nu officieel op zitten en me heerlijk opmaken voor een vakantie met Mr. Morley en mijn ouders. En mijn scriptie van de grond lanceren. Dat had het plan moeten zijn voor de zomer. Dat feest gaat nu niet meer door, aangezien mijn ouders gaan scheiden. Na 25 jaar huwelijk. Op zich is het wel het beste. En ik heb veel liever dat ze apart gelukkig zijn dan samen ongelukkig. Maar als ik zie hoe verdrietig mijn moeder is en hoe groot ze zich wil houden voor mij en mijn broertje. En als ik zie wat er voor een drek er uit mijn vader komt, de man die bij mij altijd op een voetstuk heeft gestaan en die ik altijd heb gezien als mijn grote sterke lieve papa. Dan zie ik dat gelukkig worden überhaupt niet zo snel gebeuren. Maar het heeft tijd nodig. En ik weet natuurlijk niet zo goed hoe ik met de situatie om moet gaan. Aan de ene kant ben ik heel blij dat mijn ouders maatjes blijven en ‘als vrienden uit elkaar gaan’, zoals dat zo mooi heet. Dat ze waarschijnlijk maar één advocaat nodig hebben om orde op zaken te stellen en de breuk clean en simpel te maken. Dolblij dat we, ondanks de veranderde situatie, toch wel samen als gezin verder gaan. Aan de andere kant wil ik mijn vader op zijn gezicht meppen voor wat hij mijn moeder heeft aangedaan en nog steeds aan doet en vrienden voor mijn mama zoeken en ‘echte lieve’ mannen zoeken met wie ze uit kan gaan. Maar dan vraag ik me weer af of ik wel echt wil dat mijn ouders nieuwe partners krijgen. En ook voor mezelf: kan ík hier wel mee omgaan? Vlak voor de scheiding, met al de spanning en het verdriet, zat ik even in een ‘oprotfase’. Mijn ouders konden allebei oprotten, omdat ze niet hard genoeg voor hun huwelijk vochten. Mijn broertje kon oprotten, vanwege zijn stille berusting in de situatie. Toen ik aan Mr. Morley vroeg of ik misschien bij hem mocht slapen omdat ik niet alleen wilde zijn, antwoordde hij een beetje ontactisch dat het niet zo handig was voor zijn ouders en dat ik wel aan mijn presentatie moet werken. Natuurlijk kon hij toen ook oprotten :P Nu de scheiding echt uitgesproken is vindt het hele gezin Morley me heel erg zielig en nu zit ik hier bij hem thuis mijn presentatie te maken terwijl ik weer bij mezelf denk: maar ik voel me prima, nu het hoge woord eruit is en ik het hele plaatje heb gezien, heb ik er vrede mee. Dat denk ik nu. En dat dacht ik gisteren op de bank ook toen ik het hele verhaal aan Mr Morley en zijn moeder vertelde. Dat ik Mr Morley troostte omdat hij een beetje moest huilen om de hele situatie. En dat hij en zijn moeder tegen me zeiden dat ik het zo goed op nam en zo rustig bleef. Een half uur later las ik in de slaapkamer van Mr. Morley de e-mail correspondentie van mijn ouders die mijn moeder me had gestuurd. Toen ging er opeens een boek tegen de muur. Ik denk niet dat ik prima ben :P. Ik zit gevangen tussen hoopvol naar de toekomst kijken en een slopend verdriet.  Tussen berusting en agressie. Ze zeggen dat het normaal is om je zo te voelen. Misschien is dat ook wel zo. Maar het is pas dag 3. En ik kan me dan niet eens beginnen voor te stellen hoe mijn arme ouders zich nu wel niet moeten voelen.

In de wok voor broertjes verjaardag. Happy 18 bro!

Studeren is niet leuk meer als het zonnetje door de wolken gaat breken. Gisteren en vandaag is mijn concentratie dan ook tot een nulpunt gedaald. Ken je dat, wanneer je echt twee uur achter je boeken zit, bladert, zucht en zonder het echt in je op te nemen? Ik ga zo maar de badkamer poetsen, dan doe ik nog wat nuttigs.

Vanavond kan ik me weer lekker optutten voor de verjaardag van I.. Als ik studeer draag ik alleen maar piama- achtige kleren. En met sporten eigenlijk ook :’). Gisteren met wokken had ik dan weer een leuke jeans aan en een truitje waarin je daadwerkelijk iets van een figuurtje kon zien. En vanavond dus weer, yay! Haha mijn leven is echt te simpel voor woorden nu.

Liefs!