Bij gebrek aan een titel maar even een Jack Johnson-lyric.

Sorry voor het zo lang afk gaan. Maar door vakantievoorbereidingen, de vakantie zelf en nog een aantal andere uitstapjes (waaronder eentje naar het schone Amsterdam) is het er niet meer van gekomen.

Concrete verhalen komen binnenkort, evenals een vakantieverslagje.

Ik ben heel blij om weer in Tilburg te zijn op mijn kamertje met mijn huisgenoten, die bijna allemaal weer de collegebanken in moeten. Twee van hen zijn inmiddels al afgestudeerd. En dan ben ik er nog. Wel klaar met al haar vakken, maar nog bezig met de scriptie. December is ongeveer mijn doel, dus wens me veel succes! (Geeft vast ook wel een indicatie waar het de komende maanden over zal gaan ;)) Ben dus heel blij dat mijn huismaten terug zijn. Heb ze gemist! We kunnen weer samen eten en avondjes samen thee drinken en ik kan naar hun collegeverhalen luisteren en stiekem wel een beetje jaloers worden dat het er voor mij niet meer in zit. Ik heb overwogen om nog meer extra vakken te volgen dan ik al gedaan heb, maar ik wil ook wel heel graag afstuderen zodat ik snel een baan kan krijgen en de volgende stap (cripes!) met Mr Morley kan zetten.

De tijd van lekker relaxed studeren is hiermee voorbij. De tijd van vrije tijd echter nog niet ;) Ik ga proberen om zoveel mogelijk van de komende maanden te genieten als maar mogelijk is, zodat ik, als ik straks alleen maar weekendjes en avondjes heb voor leuke dingen, me nergens schuldig of spijtig over hoef te voelen ;) (Want fulltime werken is zwáár!)

Liefs!

Carrie: “I don’t wear a watch.”
Aleksandr Petrovsky:  ”How do you ever know your time?”
Carrie: “I find that someone will always tell me.”
- Sex and the City – One

Dit is allemaal mooi en aardig, maar zelf word ik het behoorlijk beu om steeds als een malle mensen te forceren hun pols te tonen. Tijd voor een nieuw horloge! 

• Ik ging naar de Zara in Maastricht en kocht een truitje. En ze vergaten het beveiligingsdingetje eraf te halen. Wonderbaarlijk genoeg ging het alarm niet af toen we naar buiten liepen. Tip: Probeer niet om het thuis eraf te halen want dat lukt je toch niet en ga meteen terug naar de winkel! Ik ging naar Zara Tilburg met een schots en scheef beveiligingsdingetje en ja hoor, het alarm begon als een gek te loeien toen ik binnen kwam. Meteen naar de balie gesprint met mijn bonnetje en daar ontdekt dat ieder kledingstuk (WHEW) zijn eigen unieke code heeft. Beter dat ik niet opgepakt werd wegens diefstal van een product van nog geen 6 euro. Eind van het verhaal: ze kregen hem niet los en ik kreeg mijn geld terug. Plus de vriendelijke uitnodiging om nog een keer naar de grabbeltafel te lopen want “misschien hebben wij hem nog.” Maar nee bedankt, dit was al stressvol genoeg en nu ben ik truitje-loos. Beetje jammer, want hij was toch best leuk.
• Ik kocht ook een boek (Het diner van Herman Koch) voor mijn vakantie naar Griekenland over twee weken. En toen ik mijn trein met 1 minuut gemist had (BUGGER BUGGER BUGGER!) doordat een vrouw haar kinderwagen liet omkiepen toen ze uit de bus stapte en alle boodschappen over de stoep rolden en ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om haar maar gewoon bot aan de kant te stoten om mijn trein te halen, heb ik mijn nieuwe boek in de tussentijd op het station opengeslagen om hem “verkennend te gaan lezen” zoals ik dat noem. Grote fout. Ik heb hem gisteren ook meteen maar uitgelezen. Want het is gewoon een goed boek. Niet zo goed als Dickens of Chesterton natuurlijk, maar goed genoeg om hem in 1 ruk uit te willen lezen. Wat ik dus ook gedaan heb en nu ‘moet’ ik een nieuw vakantieboek kopen. Ik ben een grote debiel. Het boek is trouwens goed geschreven, dat even daargelaten, maar ik sta (relatief vaak bij Nederlandse literatuur overigens) weer versteld van het vanzelfsprekende egocentrische egoïsme waarmee mensen zich door onze samenleving verplaatsen. Ik noem daarbij *SPOILER ALERT* het voorbeeld van: “zwervers horen niet in pinhokjes te liggen en waarom zou ik naar een ander pinhokje moeten gaan?” en dat dat dan maar zomaar wordt aangenomen. Zonder discussie. Maar misschien is dat ook een vooroordeel dat ik heb jegens de Nederlandse literatuur en een nog groter vooroordeel dat ik dat in de engelse literatuur minder terug zie. Maar mij maak je in ieder geval ook niet gelukkig met een Grunberg. En ook niet met een Kluun. En ook niet met een Koch dus. Al was het, de inhoud daargelaten, een goed geschreven boek. Ik kan dat niet goed verklaren, dat ik de inhoud van een boek drie keer niks vind (gebeurt mij ook wel regelmatig met Nederlandse literatuur ^^) maar dat ik de manier waaróp de inhoud gepresenteerd wordt wel heel erg kan waarderen. En in die zin kun je me wel blij maken met een Koch. Of een Kluun. Maar niet met een Grunberg. Haha, ik moet echt leren om een rationele mening te vormen over boeken in plaats van maar een slag in de rondte te blaten. Maar de centrále vraag in het boek van Koch (dus niet dat egoïstische gedoe waar ik me aan ergerde) zette mij wel aan het denken. En dat is het laatste dat ik erover zeg.
• Vanavond film gekeken met Mars. Dear John. Echt te zielig. Ik kan er niks aan doen, maar iedere keer dat ik een figuur a la Forrest Gump in beeld zie komen moet ik huilen. Hoe weinig die figuur aanvankelijk ook met de centrale verhaallijn te maken heeft, ik moet er altijd om huilen. Mars daarentegen huilde bij de stukjes waar het echt om ging. En aan het einde zuchtten we beiden diep. Mars zuchtte nog een keer en reikte naar voren naar de afstandsbediening: “Hè, zullen we kijken of er bloobers zijn?”  …
• En mijn moeder, die denkt dat haar dochter de hele dag rond loopt op haar eigen planeet met spaghetti in haar hoofd. Ik ging boodschappen met haar halen. “Mam, wat staat er nog meer op je lijstje?” “Ik heb bouillonblokjes nodig.” “Oké.” “Louise, weet je wel wat bouillonblokjes zijn?” …
• Maar aanstaande maandag ga ik met Mr Morley sushi eten bij Koi :D!

Liefs!

Ik heb een preischotel gemaakt. Ik heb geen idee of dit kwalificeert als een preischotel. Ik heb geen idee hoe het moest, want behalve plaatjes op google-afbeeldingen heb ik nog nooit een preischotel gezien. Laat staan gegeten. Ik kwam de naam van het gerecht tegen in een of andere roman en ik vond het grappig klinken, dus had ik een recept opgespoord op internet voor twee personen (van de duizenden verschillende varianten die beschikbaar zijn!) en het uitgevoerd. Het was lekker, het was veel te veel voor twee personen en het smaakte beslist naar prei. En hij diende daarbij ook als perfect tentamenvoer. Ik hoefde de drie dagen erna namelijk niks anders meer te doen dan een homp uit de schotel halen en het in de magnetron opwarmen. Mmh ^^

Wat ook echt perfect tentameneten is, is pasta. En dan bij voorkeur pasta zonder vlees. Maar om de vleesessentie (want veel meer is het ook niet) er toch een beetje in te houden, heb ik gekozen voor tortellini’s met hamstukjes erin. Veel champignons en courgette erdoor met een mild mascarpone sausje en wat komkommer en zongedroogde tomaatjes aan de zijkant. 10 minuutjes werk en lekker dat het is!

Desondanks ben ik blij dat ik nu weer over kan gaan op ‘normale’ bereide maaltijden. Mijn herkansing is achter de rug en volgens mij ging het nog net een stukje beroerder dan de vorige keer. Gelukkig is onze uni zo beschaafd om mondelingen te regelen wanneer je (zoals ik) nog maar 1 vak open hebt staan. Ik loop hier dus niet meer studievertraging mee op, maar ik zal wel snel aan de slag moeten met mijn masterscriptie.

Dit weekend echter niet, want morgen ga ik lekker met A. Eindhoven leegkopen en zondag maak ik dankbaar gebruik van de VIP-kaarten van een collega voor het NK wielrennen. Whoop! x)

Liefs!