Liefs!

Mr Morley heeft officieel zijn diploma binnen! Er was nog een hele ceremonie omheen, met een leuk verhaaltje voor iedereen in steenkool engels. (“What we will all remember about Mr. Morley are his amazing oral skills..” Wut? Nee) Daarna kwam het traditionele hoedjes gooien en toen gingen we lekker met een grote groep uit eten bij Bommel Beer. Met zijn familie, mijn moeder en broertje en twee van zijn vrienden. Gefeliciteerd Mr. Morley! En veel plezier in de ‘echte’ wereld ;)

Zelf heb ik een scriptie-onderwerp op papier staan. Nu moet ik alleen mijn scriptie nog van de grond lanceren. Maar nog niet deze week ;) Ik ga eerst lekker een beetje vakantie vieren en nóg bruiner worden dan ik al ben geworden van al die dagen in de zon en langs het zwembad. En ook nog flink werken bij EY.

En balen he dat we het WK toch niet hebben gewonnen? Al vind ik tweede van de wereld ook een klasse prestatie.

Liefs!

Ten eerste: IK HEB MIJN HERKANSING VOOR BELASTINGHEFFING PARTICULIEREN B TOCH GEHAALD! Ik denk dat de docent me ergens misschien een beetje gematst heeft, maar het is een 6 geworden. Een prachtige 6. De mooiste 6 die ik ooit in mijn hele tijd op uni gehaald heb. En de euforie en ontlading die met die 6 meekwamen, versloegen de euforie die ik voelde toen ik een 8,5/9 voor mijn paper/presentatie voor omzetbelasting kreeg en de docenten zeiden dat ik “met kop en schouders boven de groep uitstak” en dat ze me wilden knuffelen. Niet dat het mijn streven is om zo laag mogelijk te scoren, maar het is zo heerlijk dat ik nu echt al mijn vakken gehaald heb.

Wat betekent dat ik nu hard kan werken aan mijn masterscriptie en dat ik dan gewoon afgestudeerd ben.

Over afstuderen gesproken, Mr Morley is afgestudeerd. Zijn studie in de minimale tijd van 4 jaar afronden én daarnaast nog fulltime werken terwijl hij zijn masterscriptie schrijft  is echt een klasseprestatie. Dat hij zo weinig tijd heeft gegeven aan die scriptie heeft hem echter wel een beetje de das omgedaan. Zijn presentatie was schitterend. Zijn beheersing van de engels terminologie is 100%, zijn powerpoint was gelikt in elkaar gezet en hij beantwoordde alle vragen echt perfect. Het enige minpunt was het schrijven. Ik krijg van hem altijd best veel complimenten over mijn schrijven als hij een paper van mij op spelfouten moet controleren en ik kan ook alvast aan toekomstige scriptie/paperschrijvers melden: lekker beknopt schrijven weegt zeker in je voordeel mee. De conclusies waarmee hij mee op de proppen was gekomen waren allemaal boeiend en goed. Alleen, hij was veel te uitgebreid in zijn uitleg en daardoor kregen de lezers een beetje het idee dat hij eromheen aan het draaien was. En daarom werd het een 7. Natuurlijk schraal, want meneer heeft voor al zijn tentamens wel zevenenhalven en achten gehaald. En het punt voor de scriptie is het laagste punt dat hij dit hele jaar gehaald heeft. Plus hij kan niet met een ‘honorable mention’ afstuderen, want ook al voldoet hij aan het gemiddelde, zijn scriptie had ook een 7,5 moeten zijn. Zuur, zuur. En hij had (en ik persoonlijk ook) zoiets van; nou als het alleen maar van mijn schrijven had afgehangen, had het me dan gezegd en dan had ik het gecorrigeerd. Daar ben je toch begeleidster voor? Maar ja, er is niks meer aan te doen. Dus punt :P. Ja, maar toch vind ik het wel heel.. NEE PUNT. Een 7 is trouwens ook heel erg prima hoor. Niks mis mee.

Het NK wielrennen was heel leuk. Ik moet eerlijk toegeven dat ik de VIP tent iets interessanter vond, aangezien ik net zo veel verstand heb van wielrennen als een nijlpaard van koorddansen. Maar ik vond het heel leuk om een keer mee te maken. Ik vond het heel leuk dat het bij mij in de buurt was. Ik vond het heel leuk dat een vriend van me mee heeft gedaan en goed heeft gereden en ik vond het heel leuk dat wij als VIP-gasten zijnde met auto’s een rondje achter de renners aan het parcours konden afrijden. Al met al was het ontzettend goed geregeld, prima om een keer te zien en heerlijk afzien in het zonnetje ^^

En hihi, ik weet nu ook exact wie Pieter Weening en Niki Terpstra zijn..

Tot slot, want dit stukje is al veel te lang: we zijn door! Totaal onverwacht (voor mij in ieder geval) hebben we Brazilië verslagen! (: Stiekem geloof ik wel dat het meer geluk dan kunde was, maar dat maakt me er niet minder blij om hoor. Waar ik ook heel blij om ben, is de monsterzege van Duitsland op Argentinië! Waarop ik door broertje meteen voor landverrader werd uitgemaakt. Ik ga zo maar even vragen waarom. Waarom moeten we voor Argentinië zijn? Heeft het iets met Maxima te maken?

Liefs!

Uit alle aankopen die ik vandaag heb gedaan, zijn dit toch wel mijn favorieten. Opgepikt voor de spotprijs van € 25,= bij Tango! En ze passen bij mijn website.. niet geheel onbelangrijk ;)

Het Eindhoven dagje met A. was geslaagd. Het enige nadeel was dat er weer eens spoorwegwerkzaamheden waren en we een uur(!) in een bus moesten zitten. Dat was op zich nog wel te overzien, ware het niet dat we ook nog een half uur in Sittard moesten wachten in de brandende zon. Daar heb ik me opnieuw kunnen verbazen over de asocialiteit en de onverdraagzaamheid van sommige mensen. Mensen die anderen opzij beuken om voor te kruipen, mensen die ruzie gaan zoeken. Een vrouw met een hoofddoekje was blijkbaar voor aan het kruipen onder het nom van “als iedereen het doet, kan ik het ook”. Een langharige man was het daar dus niet mee eens en sprak haar erop aan. En het aardde in (I kid you not) een dikke ruzie die eindigde met de veronderstelling van de vrouw dat zij gediscrimineerd werd omdat zij een hoofddoek droeg en “dus een makkelijk doelwit” was. Nou vraag ik je… Wat een cliché. Het was 30+ graden. Stel je niet zo aan en blijf braaf wachten! Kwam ook nog bij dat het veteranendag was vandaag en geloof me: alle illusies over lieve, bejaarde omaatjes en opaatjes zijn flink weggeslagen. Bejaarden zijn haast nog asocialer dan hun jongere medemens! Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt. Met een gezicht als onweer werken ze zich met hun ellebogen naar voren de rij door. Tuurlijk snap ik het ergens ook wel een beetje, want die arme beentjes kunnen maar een beperkte tijd staan natuurlijk. Maar als je het op kan brengen om de uren in de hitte naar Ilse de Lange te luisteren, dan kan je ook best wel een half uurtje stil braaf in een rijtje blijven staan. Vind ik. Maar ja, dat heb ik natuurlijk niet gezegd, uit respect voor de ouderen etcetera. Toen we echter al die gekke mensen achter ons hadden gelaten en in Eindhoven waren beland, werd het pas echt leuk (want ja, bejaarden en etnische minderheden achter hun rug om uitlachen is natuurlijk dolle pret, maar shoppen is leuker ;)). Eerst geluncht op het terras, daarna gewinkeld. We waren op tijd gestopt, zodat we met ons Blokker kaartje door konden reizen naar Tilburg, waar ik A. na 4 jaar ein-de-lijk mijn kamer heb getoond (ze vond hem ‘knus’. Zou ik ook zeggen als ik al een eigen huis had :P Waar ik wel heel blij mee was, was haar opmerking dat het huis zo schoon was- dat schijnt nogal een unicum te zijn in studentenwoningen). Daarna lekker in Tilburg avondgegeten en terug de rit naar huis gemaakt die wederom deels bestond uit busvervoer, maar gelukkig een stuk rustiger en gemoedelijker verliep.

Nu ga ik snel weer maken dat ik vroeg in bed lig want morgen NK wielrennen!

Maar eerst wat mooi-weer picca’s:

Liefs!

Ik heb een preischotel gemaakt. Ik heb geen idee of dit kwalificeert als een preischotel. Ik heb geen idee hoe het moest, want behalve plaatjes op google-afbeeldingen heb ik nog nooit een preischotel gezien. Laat staan gegeten. Ik kwam de naam van het gerecht tegen in een of andere roman en ik vond het grappig klinken, dus had ik een recept opgespoord op internet voor twee personen (van de duizenden verschillende varianten die beschikbaar zijn!) en het uitgevoerd. Het was lekker, het was veel te veel voor twee personen en het smaakte beslist naar prei. En hij diende daarbij ook als perfect tentamenvoer. Ik hoefde de drie dagen erna namelijk niks anders meer te doen dan een homp uit de schotel halen en het in de magnetron opwarmen. Mmh ^^

Wat ook echt perfect tentameneten is, is pasta. En dan bij voorkeur pasta zonder vlees. Maar om de vleesessentie (want veel meer is het ook niet) er toch een beetje in te houden, heb ik gekozen voor tortellini’s met hamstukjes erin. Veel champignons en courgette erdoor met een mild mascarpone sausje en wat komkommer en zongedroogde tomaatjes aan de zijkant. 10 minuutjes werk en lekker dat het is!

Desondanks ben ik blij dat ik nu weer over kan gaan op ‘normale’ bereide maaltijden. Mijn herkansing is achter de rug en volgens mij ging het nog net een stukje beroerder dan de vorige keer. Gelukkig is onze uni zo beschaafd om mondelingen te regelen wanneer je (zoals ik) nog maar 1 vak open hebt staan. Ik loop hier dus niet meer studievertraging mee op, maar ik zal wel snel aan de slag moeten met mijn masterscriptie.

Dit weekend echter niet, want morgen ga ik lekker met A. Eindhoven leegkopen en zondag maak ik dankbaar gebruik van de VIP-kaarten van een collega voor het NK wielrennen. Whoop! x)

Liefs!

In alle commotie van de situatie thuis haast vergeten om aandacht aan mijn verjaardag te besteden. Maar ik heb het natuurlijk wel een beetje gevierd. De avond voordat het allemaal mis ging (eigenlijk was het natuurlijk al langer mis, maar mijn ouders hebben goed toneel gespeeld) zijn we lekker uit eten gegaan met het gezin en Mr Morley. Heerlijk dim sum gegeten met z’n allen. Mijn verjaardagscadeautjes bestonden vooral uit kleine dingetjes. Her en der opgepikt zoals make-up spulletjes van mijn moeder bij de Bijenkorf. Een Etos cadeaubon van mijn huisgenoten (die ook werd besteed aan make-up :P) en een heel leuk spel van de ouders van Mr Morley (genaamd Black stories – heerlijk spel waarbij het niet zozeer om het winnen gaat, maar in groepsverband een moord oplossen. Ideaal voor iemand als mij, met mijn Ace Attorney verslaving :P). Verder op mijn werk nog getrakteerd op een Oreo taartje en vlaai en dat was het tot nu toe. Ik ga echt iets met vriendinnetjes opzetten wanneer het allemaal wat rustiger is, maar voorlopig staat mijn hoofd eerlijk gezegd niet zo naar grote feesten. Liever lig ik met Mars op het gras in haar achtertuin of eet ik met Mr Morley uitgebreid in de sushi bar. De weekenden thuis zijn over het algemeen zo slopend dat de werkdagen in Tilburg helemaal gebruikt worden aan het opladen. Stiekem ben ik ook wel blij dat ik dit weekend even in Tilburg moet blijven om te studeren en me voor te bereiden op mijn ziekenhuisonderzoek.

Kan iemand mij trouwens even vertellen wát je moet doen wanneer je ouders na 25 jaar huwelijk in een crisis komen? Want ik weet echt totaal niet waar ik mee bezig ben. Ik heb al geleerd dat je je eigen mening in ieder geval goed voor je moet houden. Want eerlijk gezegd, als Mr Morley bij mij zou flikken wat mijn vader mijn moeder aandoet, dan zou ik hem laten gaan. Correctie, ik zou hem waarschijnlijk met mach 5 de deur uitschoppen. Maar dat kan ik niet zeggen tegen mijn lieve moeder, die nog zoveel van mijn vader houdt dat ze hem, ondanks alle belachelijk en ook volstrekt onredelijke voorwaarden die hij stelt om het huwelijk aan te houden, toch niet kwijt wil. Dat is ook de chinese mentaliteit: red je huwelijk, koste wat kost. Maar aan de andere kant, mijn vader is ergens zeker wel een hele goede man. En waarschijnlijk kan je de visie van 3 jaartjes verkering ook niet vergelijken met de visie van 25 jaar huwelijk ;) Dus in die zin is het zeer verstandig van mij om mijn mond te houden en mijn moeder in het weekend voortdurend aan te horen en te ondersteunen. En geduldig te zijn. De situatie tijd te gunnen. Niet meteen ontwikkelingen en resultaat willen zien. Maar meer tips zijn uiteraard welkom ;)

Liefs!

ps: Ik heb net naar de wedstrijd gekeken natuurlijk. En ondanks de spannende ontwikkelingen in de tweede helft (en de 1-0 natuurlijk!), ga ik denk ik toch maar naar een ander land erbij zoeken om aan te kunnen juichen. Gewoon om de vermoeiende eerste helften en frustrerende momenten van Nederland te kunnen compenseren ^^  [plus ook dat we weer gescoord hebben met hulp van de tegenstander… aan de andere kant, maakt niet uit wát voor tactiek we gebruiken, als ie maar werkt toch :P)

Ik heb mijn laatste tentamen niet gehaald. GRRR — Dat was dat tentamen dat de dag na mijn verjaardag was.. en dat tentamen dat ik moest leren toen het honderdduizend graden buiten was. Maar ik had een 4.5! Ik heb nog nooit een 4.5 op de uni gehad. Pfeh. En ik háát herkansingen. Ik weet niet waarom, ik ken mensen die herkansingen aanbidden, die soms het origineel niet eens maken “omdat ik wel bij de herkansing ga kijken”.. maar ik haat herkansingen met een passie. Het idee dat je weer de hele rataplan opnieuw door moet spitten. (Vooral als je relatief weinig affiniteit met het vak hebt) — En het is zo ondankbaar. Kreeg ik vorige week nog te horen dat ik de beste was van alle omzetbelastingwerken (met een 8.5 voor de paper en een 9 voor de presentatie was ik wel blij), dan kan ik nog zo blij zijn. En op mijn werk kunnen ze nog zo blij zijn (want als het goed is, is dit het vakgebied wat ik later fulltime ga doen). Maar ik hoef omzetbelasting niet eens te halen om mijn diploma te krijgen. Ik moet een stom, verplicht vak zoals Belastingheffing Particulieren B halen om mijn diploma te krijgen. En dat is me niet gelukt. En ik baal. Want ik vind belastingheffing voor particulieren wel interessant hoor, daar niet van. Maar het werd zo lame gegeven en bleeh. En ik wou dat ik mezelf er tijdens het leren aan had herinnerd hoe erg ik baal van herkansingen. Maar zelfs dat heb ik niet gedaan. Bleeeeh.

Wat betreft de thuissituatie: Mijn ouders gaan toch niet uit elkaar, voorlopig. Ze gaan de scheiding stop zetten en eerst kijken of ze nog aan het huwelijk kunnen werken. Er is thuis wel weer van alles gebeurd en ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat ik neergestort ben. Correctie: ik zóu zijn neergestort als ik niet zulke lieve vrienden zou hebben. Ik heb mezelf altijd wijsgemaakt dat ik veel ‘kennissen’ heb en een paar ‘echte goede vrienden’. Maar als ik zie hoe iedereen om me heen samenwerkt om een groot front op te zetten tegen mijn verdriet en frustraties om die op de vlucht te jagen, moet ik wel concluderen dat iedereen die ik ken een goede vriend van mij is. Ze zeggen ook wel eens dat je in zulke tijden ontdekt wie je echte vrienden zijn. Ik heb dat gelukkig gedaan. En ik kan gelukkig zeggen dat ik heel veel echte vrienden heb. Misschien is dit wel heel sentimenteel, maar ik ben gewoon heel dankbaar. Dankbaar dat ik mensen heb die mij fantastisch helpen en sterk houden wanneer mijn ouders het eigenlijk laten afweten.

En nu rest me niks dan als een gek te studeren.. wederom.

Liefs!

]]> http://lulumae.mmorley.org/2010/06/haatsmurf/feed/ 9 http://lulumae.mmorley.org/2010/06/i-didnt-know-that-kindness-was-fleeting-i-didnt-know-that-soft-could-go-hard/ http://lulumae.mmorley.org/2010/06/i-didnt-know-that-kindness-was-fleeting-i-didnt-know-that-soft-could-go-hard/#comments Thu, 03 Jun 2010 08:13:05 +0000 Lulu Mae http://lulumae.mmorley.org/?p=1102 Mijn verjaardag vieren, een beetje in een semi-dip zitten omdat colleges er voor mij nu officieel op zitten en me heerlijk opmaken voor een vakantie met Mr. Morley en mijn ouders. En mijn scriptie van de grond lanceren. Dat had het plan moeten zijn voor de zomer. Dat feest gaat nu niet meer door, aangezien mijn ouders gaan scheiden. Na 25 jaar huwelijk. Op zich is het wel het beste. En ik heb veel liever dat ze apart gelukkig zijn dan samen ongelukkig. Maar als ik zie hoe verdrietig mijn moeder is en hoe groot ze zich wil houden voor mij en mijn broertje. En als ik zie wat er voor een drek er uit mijn vader komt, de man die bij mij altijd op een voetstuk heeft gestaan en die ik altijd heb gezien als mijn grote sterke lieve papa. Dan zie ik dat gelukkig worden überhaupt niet zo snel gebeuren. Maar het heeft tijd nodig. En ik weet natuurlijk niet zo goed hoe ik met de situatie om moet gaan. Aan de ene kant ben ik heel blij dat mijn ouders maatjes blijven en ‘als vrienden uit elkaar gaan’, zoals dat zo mooi heet. Dat ze waarschijnlijk maar één advocaat nodig hebben om orde op zaken te stellen en de breuk clean en simpel te maken. Dolblij dat we, ondanks de veranderde situatie, toch wel samen als gezin verder gaan. Aan de andere kant wil ik mijn vader op zijn gezicht meppen voor wat hij mijn moeder heeft aangedaan en nog steeds aan doet en vrienden voor mijn mama zoeken en ‘echte lieve’ mannen zoeken met wie ze uit kan gaan. Maar dan vraag ik me weer af of ik wel echt wil dat mijn ouders nieuwe partners krijgen. En ook voor mezelf: kan ík hier wel mee omgaan? Vlak voor de scheiding, met al de spanning en het verdriet, zat ik even in een ‘oprotfase’. Mijn ouders konden allebei oprotten, omdat ze niet hard genoeg voor hun huwelijk vochten. Mijn broertje kon oprotten, vanwege zijn stille berusting in de situatie. Toen ik aan Mr. Morley vroeg of ik misschien bij hem mocht slapen omdat ik niet alleen wilde zijn, antwoordde hij een beetje ontactisch dat het niet zo handig was voor zijn ouders en dat ik wel aan mijn presentatie moet werken. Natuurlijk kon hij toen ook oprotten :P Nu de scheiding echt uitgesproken is vindt het hele gezin Morley me heel erg zielig en nu zit ik hier bij hem thuis mijn presentatie te maken terwijl ik weer bij mezelf denk: maar ik voel me prima, nu het hoge woord eruit is en ik het hele plaatje heb gezien, heb ik er vrede mee. Dat denk ik nu. En dat dacht ik gisteren op de bank ook toen ik het hele verhaal aan Mr Morley en zijn moeder vertelde. Dat ik Mr Morley troostte omdat hij een beetje moest huilen om de hele situatie. En dat hij en zijn moeder tegen me zeiden dat ik het zo goed op nam en zo rustig bleef. Een half uur later las ik in de slaapkamer van Mr. Morley de e-mail correspondentie van mijn ouders die mijn moeder me had gestuurd. Toen ging er opeens een boek tegen de muur. Ik denk niet dat ik prima ben :P. Ik zit gevangen tussen hoopvol naar de toekomst kijken en een slopend verdriet.  Tussen berusting en agressie. Ze zeggen dat het normaal is om je zo te voelen. Misschien is dat ook wel zo. Maar het is pas dag 3. En ik kan me dan niet eens beginnen voor te stellen hoe mijn arme ouders zich nu wel niet moeten voelen.

Na de lunch mochten we op de ‘funboat’. Er stond zelfs een klein orkest klaar dat bestond uit een zingende accordeonspeler en een cellist. Aan de boot meerden constant kleine speedboatjes aan en zelfs een rib (een soort uit de kluiten gewassen jet ski) waar je een tocht over het water mee kon maken. Vanaf de funboat konden we de wedstrijd volgen van de tweede ploeg. Er was ook een commentator aanwezig. Als je zelf bezig bent, zie je niet hoe chaotisch het eruit kan zien. We hebben toch wel 3 bijna aanvaringen gezien en bootjes die gedesoriënteerd ronddobberden tussen de rest. Uiteindelijk gingen we allemaal terug naar de loods waar we weer eten kregen en de prijzen werden uitgereikt. (ons team is dus niet eens in de búúrt van prijzen gekomen ^^). Er was daarna een klein feestje met z’n allen en rond 21 uur vertrok de bus weer naar huis.

Dan nu wat foto’s (oja, mocht je zelf een keer op zo’n dag meegaan – ik weet niet hoeveel fiscalisten mijn blog lezen, maar ik zeg: DOEN- hier een tip: don’t bother om mooie kleren aan te trekken, je draagt toch allemaal hetzelfde ^^)

Liefs!

Een kampioenenlunch gemaakt voor Mr Morley. Eigenlijk is het gewoon een SOG-lunch. Mr Morley was ook wel tevreden geweest met een broodje kaas. Maar een uitgebreid en leuk aangekleed tafeltje maken is nog altijd leuker dan studeren.

Als ik iets over mezelf heb geleerd in deze laatste tentamenperiode is het wel hoe ontzettend rustig ik ben geworden. Vier jaar geleden, toen ik net begon met studeren was ik zo’n ontzettende stresskip. Ik mocht 3 dagen voor de tentamens niks van mezelf doen behalve studeren. Vriendjes uitnodigen voor de lunch een dag voor het moment suprème was al helemaal uit den boze. Als ik nu naar mezelf kijk vind ik de nieuwe mij wel een hele verbetering. Misschien ben ik nu wel iets té relaxed, maar ik ben in ieder geval wel blij dat ik heb ingezien dat het leven niet alleen bestaat uit studeren en tentamens maken. Het eerste tentamen zat er vandaag alweer op. Ik heb geen idee hoe ik het gemaakt heb. Tentamens leren en maken vond ik nooit zo’n probleem. Het ergste komt nu, wachten op de uitslag. Morgen ga ik nog een dag lang zeilen met KPMG , maar vanaf zaterdag ga ik me (uit nostalgie) ouderwets tot woensdag opsluiten en aan 1 stuk door studeren voor mijn (hopelijk) allerlaatste tentamen ever! Ik heb er warempel zin in. Als ik erin blijf moet je me maar even eruit komen vissen.

Liefs!

In de wok voor broertjes verjaardag. Happy 18 bro!

Studeren is niet leuk meer als het zonnetje door de wolken gaat breken. Gisteren en vandaag is mijn concentratie dan ook tot een nulpunt gedaald. Ken je dat, wanneer je echt twee uur achter je boeken zit, bladert, zucht en zonder het echt in je op te nemen? Ik ga zo maar de badkamer poetsen, dan doe ik nog wat nuttigs.

Vanavond kan ik me weer lekker optutten voor de verjaardag van I.. Als ik studeer draag ik alleen maar piama- achtige kleren. En met sporten eigenlijk ook :’). Gisteren met wokken had ik dan weer een leuke jeans aan en een truitje waarin je daadwerkelijk iets van een figuurtje kon zien. En vanavond dus weer, yay! Haha mijn leven is echt te simpel voor woorden nu.

Liefs!

Made by: Sander Veeneman

Een nieuwe layout! Ik ben zo trots (: Als ik eenmaal ga soggen, ga ik niet alleen maar poetsen en opruimen, maar word ik ook opeens 10x zo actief op internet. En deze keer maakte ik mijn eerste echte 100% handmade design! (: Er zitten nog wel foutjes in her en der en ook heb ik nog geen idee hoe hij het in Firefox en Explorer doet (ik gebruik zelf Google chrome), maar dat komt wel. Ik kijk waarschijnlijk zelf het meest van iedereen op mijn website, dus zolang hij er voor mij goed uitziet ben ik al behoorlijk blij ^^ Ik heb ook al mijn oude blogs verwijderd. Deels een stukje privacybescherming (ik wil de foto’s en evt namen niet té lang op de site laten staan) en deels mijn eigen wispelturigheid. Ik vind gewoon niks goed genoeg!

Afgelopen woensdag hadden we een KPMG inhousedag. KPMG heeft onze studiereis gesponsord. En als de sponsor zegt: Kom naar ons kantoor in Amstelveen dat echt behoorlijk slecht bereikbaar is met het openbaar vervoer en trek leuke kleren aan, dan doe je dat. Geen discussie.

Op zich was het best leuk verder. KPMG staat er bij de studenten wel het meest om bekend dat hun inhousedagen/kennismakingsactiviteiten het best verzorgd zijn van alle Big four kantoren. Alles is tot in de puntjes geregeld en de activiteiten zijn echt geweldig. (wie anders neemt studenten kostenloos mee naar een chique resort in Afrika en regelt ieder jaar een hele dag zeilen met barbeque inclusief een helikoptervlucht over het water). Een commerciële uitstraling hebben heeft dus ook wel een aantal voordelen ;)

We kregen eerst een inleidend promotiepraatje van de voorzitter. Daarna gingen we heel standaard een soort triviant spel doen en casussen oplossen. En dit tegen elkaar en het winnende groepje zou champagne krijgen. Wij waren met een groep van 4 meisjes tegenover allemaal jongens en doordat we niks van het bordspel bakten (ik schaamde me gewoon toen we niet eens wisten hoe het woord espressoapparaat gespeld moet worden) werden we dik ingemaakt en onderschat. Dus toen een ander groepje een groep mocht selecteren voor een ‘battle’, werd unaniem naar ons gewezen. Maar we wonnen de battle (op een sportvraag nog wel – hoeveel NL’ers hebben zich gekwalificeerd voor de F1?) en die 2 puntjes op het scorebord gaven ons weer genoeg zelfvertrouwen om een inhaalslag te maken met de casussen. Uiteindelijk zijn we 2e geworden. Daar dan. Stomme jongens! :P

Daarna kwam er wel een mooi gedeelte. We werden naar het huis gereden (KPMG heeft een huis in Amsterdam waar de medewerkers kunnen blijven overnachten) en met drinken neergezet om te luisteren naar Sander Veeneman. KPMG is een soort samenwerkingsverband met hem aangegaan om de armoede in onder andere Afrika te verbeteren. Sander Veeneman fotografeert in zwart/wit en hij heeft een behoorlijk groot deel van de wereld gezien. Toen hij eenmaal prijzen had gewonnen met zijn foto’s van verhongerde mensen, besloot hij om er ook daadwerkelijk iets aan te doen. Hij bundelde zijn boekjes en stuurde ze (met de songtekst van U2 van miss sarajevo erin) naar alle belangrijke en invloedrijke mensen in de wereld. Dit had natuurlijk een geweldige impact. Daarna is first8.org geboren. Zo zie je maar wat 1 persoon kan bereiken met een beetje naïviteit (want wie stuurt er nu een fotoboek naar Obama, of een brief naar Bono van U2) en een hele hoop doorzettingsvermogen. Het is een prachtig verhaal.

Daarna kregen we nog een opdracht. We konden zelf met een camera en een notitieblok Amsterdam in trekken om mensen te zoeken met een verhaal en een droom. De mooiste foto en verhaal zou de wedstrijd winnen. Het is niet zo’n probleem om mensen te vinden die bereid zijn om te praten. En eigenlijk heeft iedereen een verschrikkelijk boeiend verhaal. Uiteindelijk hadden we een aantal keuzes. De eerste was een ietwat excentrieke man die bang was om te reizen en nieuwe mensen te ontmoeten, maar toch naar Nederland was gekomen. Zijn droom was om nog een keer naar China te gaan, maar dat durfde hij pas aan wanneer hij het Chinees volledig onder de knie zou hebben. Zo verlegen leek hij me niet (“Jij hebt mooie benen en de mooiste koppie dat ik ooit gezien heb“), maar afijn. Dan een egyptische man, die de droom had om de lotto te winnen. Hij mocht het geld niet voor zichzelf gebruiken (vanuit zijn geloof moet je geld delen wanneer het niet met arbeid verkregen is), maar hij zou dan een ziekenhuis in Egypte bouwen dat zich specialiseert in nier- en leverziektes. De gezondheidszorg in Egypte is blijkbaar alleen goed geregeld voor particulieren en elke keer wanneer hij zijn thuisland ging bezoeken brak zijn hart van alle zieke kindjes die daar rondliepen. Dat was ook een heel mooi verhaal. Tot slot liepen we tegen een student in een rokkostuum aan. Hij was met zijn hele familie, dus in het begin kregen we niet zoveel uit hem los. Maar toen een deel van ons de brallende oom had afgeleid en de andere helft ongestoord de jongen kon interviewen, kwam eruit dat hij net 20 is, maar toch al 3 maanden naar Borneo is gegaan om te helpen de natuur in stand te houden. Zijn droom is om door te gaan met ontwikkelingswerk en om ervoor te zorgen dat onder andere de oerang oetangs geen last zullen hebben van de rommel die wij hier aan het maken zijn. Uiteindelijk is onze keus op hem gevallen. Niet persé omdat zijn verhaal het mooiste was van de drie of omdat hij het meest fotogeniek was. Maar meer omdat we hem in het begin ietwat onderschat hadden. We hadden verwacht dat hij zo’n typische student zou zijn (veel geblaat, weinig inhoud), maar uiteindelijk bleek dus dat hij sterkere idealen en doelen heeft dan de meesten van ons. Ook wel ironisch dat wij, die tijdens het spel nog zo beledigd waren dat we door iedereen onderschat werden, nu de fout maakten om niet even verder te kijken dan de omslag.

Onze foto heeft uiteindelijk niet gewonnen. We konden niet opboksen tegen een Franse vrouw die hier een school wil beginnen voor analfabeten. Domper :P -

Uiteindelijk met G. de lange, lange rit terug naar het Zuiden gemaakt. Ik zou thuis gaan leren deze dagen, dus ik zat met al mijn boeken in de trein. Toen ik eenmaal in Heerlen aankwam, belde M. me echter. “Er is 90’s night in de stad! Je kan je tas in de auto gooien en we komen je ophalen bij het station.” En toen kon ik het niet laten en ben ik uitgegaan tot 2 uur (: De volgende dag werd ik wakker in mijn nog prettig aangeschoten roes en het was heel zwaar om me tot leren aan te zetten, maar ik heb het wel gedaan.

Deze log is nu al veel te lang, dus ik sluit nu af om I capture the castle te kijken (: Heeft iedereen een fijne hemelvaartsdag gehad?

Liefs!

Poeh, vandaag was het alweer de voorlopig laatste dag als werkstudent. Ik heb twee weken vrijgenomen om te studeren voor mijn tentamens. Daarbij had ik eigenlijk ook een endoscopie op de dag voor mijn tentamen gepland staan, maar ik ga die maar afbellen. Ik las op het blaadje dat ze me mee hebben gegeven dat ik door de verdoving 24 uur lang niet eens in een bus mag rijden. Ik denk niet dat ik in staat zal zijn om tentamen te maken. Morgen dus maar naar het ziekenhuis bellen en een iets efficiënter plan voorstellen ;).

Vandaag had ik in de pauze een fiets gehuurd en ging ik op pad naar de Douwe Egberts winkel in Rotterdam. Ben zoals gewoonlijk de weg volslagen kwijtgeraakt (op een afstand van 3 minuten!) en deed er 3x zo lang over als was voorgeschreven. But I did get there! Ik ging er speciaal heen voor de doos met 8 variety packs van Senseo. Zelf drink ik geen koffie, maar de ouders van Mr Morley wel en aangezien ik vandaag bij ze ging avondeten én het net moederdag geweest was vond ik het wel gepast om een kleinigheidje mee te nemen. Dus dat was dan dat.

En nog wat spannends; daarnet klopte een meisje dat boven me woont aan mijn deur. Al haar roomies waren weg en ze had vanaf haar kamer gezien dat een paar marokaanse jongens die vaak bij het café naast ons hangen op ons binnenplein stonden. Ze hoorde ook steeds de poort open en dicht gaan. Niet bang uitgevallen als ik ben, ben ik samen met een paar roomies van me gaan kijken. Maar blijkbaar hadden we iets teveel kabaal gemaakt, dus natuurlijk was er niemand te bekennen beneden. Een andere roomie van mij echter kon op de camera zien dat ze gewoon buiten voor de poort stonden. Van die malle koppies die zonder het zelf te beseffen naar een camera aan het staren waren. Het moest er waarschijnlijk een keer van komen. De poort sluit automatisch, maar hij blijft eerst wel zeker een halve minuut openstaan. Van binnenuit is de poort ook te openen met een mechanisme, maar dat is zodanig slim geïnstalleerd dat het eigenlijk niet opvalt. Eenmaal binnen weten de bezoekers dus ook niet meer hoe ze eruit moeten komen. De marokkaanse jongetjes hangen altijd bij het café naast ons en ze kijken ook wel altijd nieuwsgierig naar het poortje, maar naar binnen gaan durfden ze nooit omdat ze niet wisten hoe eruit te komen. Als je echter elke dag naast die poort staat is het gewoon een kwestie van het een keer gezien te hebben. Nu ze het geheim weten, begint de pret dus. Echt binnenkomen kunnen ze niet, want er zijn nog wel een paar deuren. Maar op het binnenplaatsje staan wel allemaal fietsen, dus dat is vervelend. De tijd van achteloos de poort in en uit banjeren is dus voorbij. We zullen de huisbaas wel bellen om een briefje op te hangen dat we altijd om moeten blijven kijken totdat de poort dicht is en niemand er stiekem in loopt. Bluh, stomme schoffies.

Liefs!