Ik heb een preischotel gemaakt. Ik heb geen idee of dit kwalificeert als een preischotel. Ik heb geen idee hoe het moest, want behalve plaatjes op google-afbeeldingen heb ik nog nooit een preischotel gezien. Laat staan gegeten. Ik kwam de naam van het gerecht tegen in een of andere roman en ik vond het grappig klinken, dus had ik een recept opgespoord op internet voor twee personen (van de duizenden verschillende varianten die beschikbaar zijn!) en het uitgevoerd. Het was lekker, het was veel te veel voor twee personen en het smaakte beslist naar prei. En hij diende daarbij ook als perfect tentamenvoer. Ik hoefde de drie dagen erna namelijk niks anders meer te doen dan een homp uit de schotel halen en het in de magnetron opwarmen. Mmh ^^

Wat ook echt perfect tentameneten is, is pasta. En dan bij voorkeur pasta zonder vlees. Maar om de vleesessentie (want veel meer is het ook niet) er toch een beetje in te houden, heb ik gekozen voor tortellini’s met hamstukjes erin. Veel champignons en courgette erdoor met een mild mascarpone sausje en wat komkommer en zongedroogde tomaatjes aan de zijkant. 10 minuutjes werk en lekker dat het is!

Desondanks ben ik blij dat ik nu weer over kan gaan op ‘normale’ bereide maaltijden. Mijn herkansing is achter de rug en volgens mij ging het nog net een stukje beroerder dan de vorige keer. Gelukkig is onze uni zo beschaafd om mondelingen te regelen wanneer je (zoals ik) nog maar 1 vak open hebt staan. Ik loop hier dus niet meer studievertraging mee op, maar ik zal wel snel aan de slag moeten met mijn masterscriptie.

Dit weekend echter niet, want morgen ga ik lekker met A. Eindhoven leegkopen en zondag maak ik dankbaar gebruik van de VIP-kaarten van een collega voor het NK wielrennen. Whoop! x)

Liefs!

Boven: Mijn verjaardagscakejes die G. onverwacht langs kwam brengen.

In alle commotie van de situatie thuis haast vergeten om aandacht aan mijn verjaardag te besteden. Maar ik heb het natuurlijk wel een beetje gevierd. De avond voordat het allemaal mis ging (eigenlijk was het natuurlijk al langer mis, maar mijn ouders hebben goed toneel gespeeld) zijn we lekker uit eten gegaan met het gezin en Mr Morley. Heerlijk dim sum gegeten met z’n allen. Mijn verjaardagscadeautjes bestonden vooral uit kleine dingetjes. Her en der opgepikt zoals make-up spulletjes van mijn moeder bij de Bijenkorf. Een Etos cadeaubon van mijn huisgenoten (die ook werd besteed aan make-up :P) en een heel leuk spel van de ouders van Mr Morley (genaamd Black stories – heerlijk spel waarbij het niet zozeer om het winnen gaat, maar in groepsverband een moord oplossen. Ideaal voor iemand als mij, met mijn Ace Attorney verslaving :P). Verder op mijn werk nog getrakteerd op een Oreo taartje en vlaai en dat was het tot nu toe. Ik ga echt iets met vriendinnetjes opzetten wanneer het allemaal wat rustiger is, maar voorlopig staat mijn hoofd eerlijk gezegd niet zo naar grote feesten. Liever lig ik met Mars op het gras in haar achtertuin of eet ik met Mr Morley uitgebreid in de sushi bar. De weekenden thuis zijn over het algemeen zo slopend dat de werkdagen in Tilburg helemaal gebruikt worden aan het opladen. Stiekem ben ik ook wel blij dat ik dit weekend even in Tilburg moet blijven om te studeren en me voor te bereiden op mijn ziekenhuisonderzoek.

Kan iemand mij trouwens even vertellen wát je moet doen wanneer je ouders na 25 jaar huwelijk in een crisis komen? Want ik weet echt totaal niet waar ik mee bezig ben. Ik heb al geleerd dat je je eigen mening in ieder geval goed voor je moet houden. Want eerlijk gezegd, als Mr Morley bij mij zou flikken wat mijn vader mijn moeder aandoet, dan zou ik hem laten gaan. Correctie, ik zou hem waarschijnlijk met mach 5 de deur uitschoppen. Maar dat kan ik niet zeggen tegen mijn lieve moeder, die nog zoveel van mijn vader houdt dat ze hem, ondanks alle belachelijk en ook volstrekt onredelijke voorwaarden die hij stelt om het huwelijk aan te houden, toch niet kwijt wil. Dat is ook de chinese mentaliteit: red je huwelijk, koste wat kost. Maar aan de andere kant, mijn vader is ergens zeker wel een hele goede man. En waarschijnlijk kan je de visie van 3 jaartjes verkering ook niet vergelijken met de visie van 25 jaar huwelijk ;) Dus in die zin is het zeer verstandig van mij om mijn mond te houden en mijn moeder in het weekend voortdurend aan te horen en te ondersteunen. En geduldig te zijn. De situatie tijd te gunnen. Niet meteen ontwikkelingen en resultaat willen zien. Maar meer tips zijn uiteraard welkom ;)

Liefs!

ps: Ik heb net naar de wedstrijd gekeken natuurlijk. En ondanks de spannende ontwikkelingen in de tweede helft (en de 1-0 natuurlijk!), ga ik denk ik toch maar naar een ander land erbij zoeken om aan te kunnen juichen. Gewoon om de vermoeiende eerste helften en frustrerende momenten van Nederland te kunnen compenseren ^^  [plus ook dat we weer gescoord hebben met hulp van de tegenstander… aan de andere kant, maakt niet uit wát voor tactiek we gebruiken, als ie maar werkt toch :P)

From Worthingteens

Ik heb mijn laatste tentamen niet gehaald. GRRR — Dat was dat tentamen dat de dag na mijn verjaardag was.. en dat tentamen dat ik moest leren toen het honderdduizend graden buiten was. Maar ik had een 4.5! Ik heb nog nooit een 4.5 op de uni gehad. Pfeh. En ik háát herkansingen. Ik weet niet waarom, ik ken mensen die herkansingen aanbidden, die soms het origineel niet eens maken “omdat ik wel bij de herkansing ga kijken”.. maar ik haat herkansingen met een passie. Het idee dat je weer de hele rataplan opnieuw door moet spitten. (Vooral als je relatief weinig affiniteit met het vak hebt) — En het is zo ondankbaar. Kreeg ik vorige week nog te horen dat ik de beste was van alle omzetbelastingwerken (met een 8.5 voor de paper en een 9 voor de presentatie was ik wel blij), dan kan ik nog zo blij zijn. En op mijn werk kunnen ze nog zo blij zijn (want als het goed is, is dit het vakgebied wat ik later fulltime ga doen). Maar ik hoef omzetbelasting niet eens te halen om mijn diploma te krijgen. Ik moet een stom, verplicht vak zoals Belastingheffing Particulieren B halen om mijn diploma te krijgen. En dat is me niet gelukt. En ik baal. Want ik vind belastingheffing voor particulieren wel interessant hoor, daar niet van. Maar het werd zo lame gegeven en bleeh. En ik wou dat ik mezelf er tijdens het leren aan had herinnerd hoe erg ik baal van herkansingen. Maar zelfs dat heb ik niet gedaan. Bleeeeh.

Wat betreft de thuissituatie: Mijn ouders gaan toch niet uit elkaar, voorlopig. Ze gaan de scheiding stop zetten en eerst kijken of ze nog aan het huwelijk kunnen werken. Er is thuis wel weer van alles gebeurd en ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat ik neergestort ben. Correctie: ik zóu zijn neergestort als ik niet zulke lieve vrienden zou hebben. Ik heb mezelf altijd wijsgemaakt dat ik veel ‘kennissen’ heb en een paar ‘echte goede vrienden’. Maar als ik zie hoe iedereen om me heen samenwerkt om een groot front op te zetten tegen mijn verdriet en frustraties om die op de vlucht te jagen, moet ik wel concluderen dat iedereen die ik ken een goede vriend van mij is. Ze zeggen ook wel eens dat je in zulke tijden ontdekt wie je echte vrienden zijn. Ik heb dat gelukkig gedaan. En ik kan gelukkig zeggen dat ik heel veel echte vrienden heb. Misschien is dit wel heel sentimenteel, maar ik ben gewoon heel dankbaar. Dankbaar dat ik mensen heb die mij fantastisch helpen en sterk houden wanneer mijn ouders het eigenlijk laten afweten.

En nu rest me niks dan als een gek te studeren.. wederom.

Liefs!

9 Reacties »